Ahlan wa sahlan!

"Welkom!"

Met een beetje geklungel hebben we eindelijk een weblog. Het zal waarschijnlijk nog een tijdje duren voordat we er helemaal mee weg zijn, maar vanaf nu kunnen jullie onze ervaringen en avonturen hier volgen. We zullen ons best doen om er geregeld iets op te zetten en kijken uit naar jullie reacties.

Veel leesgenot van ons allebei! 
 

Laatste weekje 'El Fayrouz Modern School'

Stilaan zijn we het schoolleven hier gewoon geraakt... We kijken er telkens naar uit dat het school is, ook al betekent dit vroeg opstaan om om 7u de schoolbus te nemen. Vrijdag en zaterdag zitten we dus te hopen dat het weekend snel voorbij is, zodat we terug naar ons schooltje kunnen. We kennen ondertussen heel wat leerkrachten en sommigen van hen zijn echte vriendinnen geworden. Heel wat kinderen kennen we bij naam en met velen hebben we al een Engels babbeltje gedaan. Zeer schattig als zo'n klein kleuterje aan ons komt vragen 'How are you?' en 'What's your name?'. Ook geraken we gewend aan de manier van lesgeven. Wij zitten er niets meer mee in om de kinderen alles te laten herhalen en we noteren dit zelfs mee in onze lesvoorbereidingen. Alleen onze stem wil soms niet meer mee na twee lesuren roepen, zeker niet bij de 31 bengels in het eerste leerjaar.

Jammer genoeg begint zondag onze laatste schoolweek in Port Said. Woensdag geven we nog één keer Science en daarnaast krijgen we ook nog een sessie voor ons wiskundespel en één om ons project van voeding creatief af te ronden. Wij gaan proberen te genieten van onze laatste week hier, maar beseffen nu al heel goed dat we alles zo hard gaan missen en hierdoor hangt er toch best wel een beetje een donderwolkje boven ons hoofd...

Healthy Food in Grade 3 National

We zijn sinds vorige week bezig met ons project over gezonde voeding. Deze week behandelden we uitgebreid 'The Food Pyramid' in het derde leerjaar. Hiervan hebben we enkele foto's getrokken, die je hieronder kan bekijken. Het was een succes, zowel voor ons als voor de kinderen!


Miss Elena haalt de kinderen dicht bij het bord om a.d.h.v. de poster van de voedingsdriehoek elke laag te herhalen.

De kinderen aan het werk.


Mena allah bewondert het resultaat van een klassikaal samengestelde voedingsdriehoek.

Het wonder van Gizeh

5 uur. Onze wekker! Help! Toen we beseften dat we een uurtje later naar Gizeh zouden vertrekken, kregen we moed om op te staan.
8 uur. Na enkele uren op bed liggen en wachten, kregen we een teken van leven van onze chauffeur. Hij had zich overslapen...
9 uur. Eindelijk konden we vertrekken! We hadden schrik dat we niet genoeg tijd meer zouden hebben om de verschillende soorten piramiden te gaan bezichtigen. Deze bevinden zich op verschillende plaatsen ten zuiden van Caïro. We zijn volop bezig met ons project over het moderne en Oude Egypte, dus fotomateriaal en eigen ervaringen zijn hiervoor een meerwaarde. We besloten het er toch op te wagen en desnoods nog een keer terug te gaan.
10 uur. Onze uitstap begon echt: we verlieten Port Said richting Gizeh.

12.30 uur. Uit het niets doken langs de snelweg plots de piramiden op. Even later stonden we zelf naast de 147m hoge Piramide van Cheops. Dit is niet voor niets één van de zeven wereldwonderen en bovendien is het het enige dat nog bestaat. We begonnen met het terrein rond deze piramide vluchtig te verkennen. We wandelden tussen, op en rond de mastaba-graven en Koninginnepiramiden. Al gauw merkten we dat we het weer in Gizeh verkeerd hadden ingeschat. Gelukkig hadden we na wat aarzelen besloten om onze sjaal in de auto achter te laten, want het was woestijnheet!

Na wat heen en weer geloop (om een ticket te kopen en de weg naar de ingang te vinden) konden we de Piramide van Cheops betreden. Jammer dat we ons fototoestel moesten afgeven, want het was binnenin echt wel de moeite. Onze raad: niet geschikt voor claustrofobische mensen en een goede conditie is gewenst! Het was er zeer benauwd. Je moest in de erg smalle gangen gebukt via trapjes omhoog of omlaag kruipen. We begrijpen waarom er maar een beperkt aantal bezoekers tegelijkertijd toegelaten werd. Toen er tegenliggers aankwamen, was het voor beide partijen een heuse karwei om elkaar door te laten en te passeren. Letterlijk uitgeput door het gebrek aan zuurstof en door de inspanning, kwamen we aan bij de Koningskamer. Na een heuse klauterpartij terug, gingen we met veel plezier de hete buitenlucht tegemoet. Ook de Piramide van Chefren hebben we binnenin bezichtigd. Hier wachtte ons een soortgelijk avontuur. De kleinste van de drie grote piramiden, de Piramide van Mycerinus, was jammer genoeg gesloten voor bezoekers.

Op het Plateau van Gizeh liepen vele mensen met kamelen of paarden die de bezoekers wilden overtuigden om een ritje te maken. Ook wij konden hieraan niet ontsnappen en lieten ons na héél wat afdingen overtuigen voor een kameelrit op Charlie Brown. Gelukkig was dit een rustig dier dat goed luisterde naar zijn baas Samir. In het begin waren we wel een beetje bang, maar na het wennen aan de schommelende gang, voelden we ons beter op ons gemak en genoten we ten volle van deze uitzonderlijke ervaring.

Toen we bij de Sfinx aankwamen, was het net 4 uur, dus sluitingstijd. Ze wilden ons niet meer binnenlaten in Chefrens daltempel, die eveneens de toegang was tot Abu al-Hol. Al goed dat we zijn blijven wachten, want na enkele minuten veranderden de bewakers van gedachten. Even later werden we opgebeld door onze chauffeur die zich afvroeg waar we bleven. We moesten ons haasten naar de parking en we kwamen er na een hele klimpartij uitgeput maar voldaan aan.

Het was een onvergetelijke ervaring en we hebben de smaak te pakken gekregen voor onze volgende piramidebezoeken!

Spannend bezoek

Donderdag 22 februari om 11u stonden we met onze schoolbus te wachten op Jef Van Den Bosch. Onze docent geschiedenis (én coördinator internationalisering) zou ons samen met zijn vrouw Nicole komen bezoeken in Port Said. Op de school werden de Belgen hartelijk ontvangen door de directeur en kregen ze meteen frisdrank aangeboden. Toen wij net wilden beginnen aan onze rondleiding, kwamen de poetsvrouwen aan met een ENORME aardbeientaart. Op het grasveld van de speelplaats werd een klein tafeltje met vier stoelen gezet. We kregen papieren bordjes, plastieken vorkjes en een groot mes. Gelukkig was Jef handig genoeg, zodat we uiteindelijk allemaal een stuk konden verorberen. Toen wij klaar waren, vroegen ze hem zelfs om nog stukken af te snijden voor het personeel van de school. Ze hadden opgemerkt dat hij hier goed in was!

Nadien hebben we onze bezoekers uitgebreid de school laten zien. Jammer genoeg waren er geen lessen meer bezig, omdat het ‘fun day’ was. Er waren jarige kindjes op de school en ter ere van hen was er waarschijnlijk ook zoveel taart. Op de speelplaats genoten de kinderen van entertainment met érg luide muziek en een (niet zo spectaculaire) goochelshow.

Daarna bracht een taxi ons naar de Delesseps waar we genoten van het uitzicht over het Suez-kanaal. Na een korte wandeling vonden we het Aziatische restaurant waarnaar we op zoek waren en konden we onze hongerige magen vullen. Vervolgens brachten onze benen en de veerboot ons nog even naar Azië (Port Fouad).

Terug in Port Said wandelden we nog even op de dijk, waarna we pauzeerden in een typisch cafeetje om te genieten van een drankje en de meloengeur en/of -smaak van een waterpijp. We hadden nog even de tijd om bij ons appartement langs te gaan, waar de grootmoeder het Belgische bezoek hartelijk verwelkomde. Helaas moesten Jef en Nicole al terug naar Caïro. We hadden hen echter nog veel langer in Port Said willen houden!


We vliegen erin!

De tweede week van het tweede semester is deze zondag begonnen. Dit betekent dat wij onze eerste lessen Science al achter de rug hebben. Elke woensdag geven we dit vak in Grade 1, 2 en 3.
Het voorbereiden hiervan was al een Egyptische belevenis op zich. Om te beginnen duurde het een eeuwigheid voor we de schriftelijke versie van de lessen klaar hadden. Dit kwam mede door het feit dat Egyptenaren moeilijk op voorhand kunnen plannen. Er bestaat ook geen handleiding bij de gebruikte materialen, zodat we zelf onze weg moesten zoeken. Wij hadden op voorhand een planning uitgeschreven, maar deze moest nog ontelbare keren aangepast worden, aangezien iedereen een andere mening had en deze een beetje leek op te dringen. Wij wisten zelf ook niet goed wat ons te wachten zou staan. We hadden elke klas wel aan het werk gezien, maar wisten niet hoe de kinderen zouden reageren als wij voor de klas zouden staan. Er is een hemelsbreed verschil tussen de lesgeversmentaliteit van de lokale leerkrachten en degene die wij gewend zijn.

Woensdagochtend zaten we ziek van de zenuwen op de schoolbus richting Fayrouz. De kinderen keken meer uit naar de lessen Science dan wij. Gelukkig ving Miss Nermeen ons op. Zij is voor dit vak onze mentor en zal steeds bij de lessen aanwezig zijn om waar nodig te vertalen van Engels naar Arabisch. Wij hadden verwacht dat het niveau van de kinderen van de Engelse klassen hoger zou liggen, maar blijkbaar hadden we dit overschat. Vooral in het eerste leerjaar, een klas van 31 leerlingen, hadden we moeite om onszelf verstaanbaar te maken. Ook had onze manier van lesgeven weinig effect op de kinderen, aangezien ze een heel andere aanpak gewend zijn. In plaats van gebruik te maken van vraag en antwoordgesprekken, wordt hier voornamelijk gedoceerd en moeten de kinderen vooral nazeggen (als een papegaai) en herhalen. Terwijl wij gewend zijn om een kind dat zijn vinger opsteekt aan te duiden, is men hier van mening dat de kinderen goed meewerken als ze allemaal tegelijkertijd het juiste antwoord door de klas roepen. 
Na onze eerste les waren we wat teleurgesteld en ontevreden. We vreesden dat we hier nooit zouden kunnen lesgeven. De tweede keer ging het echter beter en kregen we terug moed en hoop. Ondertussen zijn we voorbereid op de lessen voor komende woensdag. We zullen er helemaal voor gaan!

Islamitisch Caïro

Op 1 februari bezochten we de hoofdstad Caïro voor de tweede maal. Deze keer verkenden we Islamitisch Caïro. We begonnen bij de Moskee van Ibn Tulun, één van de grootste en oudste moskeeën van het land. Hieronder zie je een stadsuitzicht, getrokken vanuit de gedraaide minaret.

Het volgende item op ons verlanglijstje was de Citadel. Hier konden we de ene na de andere moskee bezichtigen. Degene die ons het meeste aansprak was de Moskee van Mohammed Ali. De eerste foto biedt een zicht op de buitenkant, de tweede toont de fontein en klok op de binnenhof en de laatste is een sfeerbeeld van het interieur van de moskee.



In de Moskee van al-Azhar moesten we ons hoofd bedekken. Hieronder kan je ons (met hoofddoek!) bewonderen.

Als afsluiting gingen we naar de Khan al-Khalili, één van de grootste bazaars in het Midden-Oosten. Dit was een mooi einde van een zonnige dag in de stoffige stad.

Op schooluitstap naar Caïro

Als je na 1u in je bed ligt (wat normaal is voor Egyptenaren), dan is om 5u opstaan best wel pijnlijk. Zeker als je dan nog eens anderhalf uur buiten moet wachten voor de bus er is, door een misgelopen organisatie op de school. Uiteindelijk zaten we samen met kinderen, ouders, grootouders en personeel van de school op de bus richting Dream Park. De busrit was al een hele belevenis op zich. We werden achteraan tussen 4 kinderen gepropt en wilden wat slapen, maar we werden steeds wakker gemaakt door mensen die ons iets wilden aanbieden of vragen. Er werd uitbundig gegeten door diegenen die nog niet hadden ontbeten; van nootjes, koekjes tot broodjes. Deze werden in de bus doorgegeven aan iedereen die er zin in had. Uiteindelijk zaten we met een schaal vol noten en zaadjes die we eigenlijk niet wilden. Iets weigeren lukt (ons) in Egypte niet zo goed. Men blijft aandringen, totdat je wel moet aannemen uit beleefdheid.

We zijn inmiddels al gewend aan het afvalprobleem in Egypte; het feit dat iedereen zijn afval zomaar op straat gooit en sommige straten letterlijk een stort zijn. Maar wat we op de bus zagen, overschreed alle grenzen. We konden onze ogen niet geloven, toen zowel kinderen als volwassenen al hun afval in de bus gooiden. Kauwgommen en restjes van noten werden zonder schaamte op de grond gespuuwd. Met het verstrijken van de tijd veranderde de mooie en bovendien versierde schoolbus in een heuse afvalberg.

Ambiance was er echter voldoende. Op een bepaald moment kregen we een papiertje in onze handen gestopt. Bingo! Met wat hulp van Engelssprekende papa's konden we de getallen verstaan en meespelen. Uiteindelijk hebben we zelfs drie prijzen in de wacht gesleept.

Toen we aankwamen bij het pretpark, konden we na 20 keer weigeren duidelijk maken dat we niet mee naar binnen wilden. We hadden namelijk met de directeur afgesproken om naar het Egyptisch Museum te Caïro te gaan. Na ook een vluchtige blik op Gizeh geworpen te hebben, bracht hij ons hier veilig (op enkele te snel genomen vluchtheuvels na) naartoe.

Hierboven zie je een foto van de ingang van het museum. Jammer dat we ons fototoestel niet mee binnen mochten nemen, want het was echt wel de moeite. Zonder te overdrijven, was dit het interessantste museum dat we ooit bezocht hebben. Oog in oog staan met 3500 jaar oude farao's (in mummievorm wel te verstaan) was een kippenvelmoment. Hienaast waren er uit alle perioden van het Oude Egypte allerlei bezienswaardigheden te vinden; sarcofagen, beelden, gebruiksvoorwerpen, ... Tot grote verbazing van onze directeur, konden we het hier langer dan een half uur (wel 4 uur!) uithouden.

Aan de hand van een reisgids, hebben we een wandelroute rond de Midan Tahrir gevolgd. Onderweg hebben we genoten van een lokale 'arme-mensen-maaltijd': koshari ... mmmmm. 
 

Na de wandeling besloten we nog even met een guavesapje te bekomen op een bankje op de Corniche naast de Nijl. Men kwam mensen ronselen om een boottochtje te doen. Na wat afdingen, mochten we voor 1 Egyptische pond mee op een luidruchtig (harde Arabische muziek), maar gezellig en verlicht bootje (middelste op de foto). 
 

's Avonds gingen we nog met de hele groep naar een shopping center, dat uit minstens 6 verdiepingen bestond. Gek dat de winkels rond middernacht nog open zijn en dat het er op dit late uur nog zo druk was.

Met een deel van de groep hebben we nog een nachtelijke wandeling gedaan, en omdat de twee Belgische juffen honger hadden en zin in foul en taamiyya, gingen we met z'n allen op zoek naar een kraampje waar men dit verkocht. Rond 1u zaten we de befaamde broodjes te verorberen en at iedereen vrolijk mee.

Om 1u15 zijn we in Caïro vertrokken om drie uur later voor onze deur afgezet te worden. Na enkel een beetje dutten op de bus, deed ons bed om 5u echt wel deugd. Intussen waren we 24u wakker geweest en gingen we met een voldaan gevoel slapen. Onderaan zie je nog een prachtig zicht op de Caïro-toren en de Nijl met feloekas en bootjes, een beeld dat wij met ons meedragen.


 

Natte was

Gisterenavond hebben we voor het eerst de wasmachine uitgetest. Dit ging nog zonder problemen. Het ophangen was een ander paar mouwen. We bevinden ons op het achtste verdiep en de waslijn is net onder het raam bevestigd. Ze drukten ons op het hart dat, als we iets zouden laten vallen, we het voorgoed kwijt waren. Wij hebben dus met een bang hartje sok per sok alles opgehangen. Het feit dat het donker was en het waaien van de wind, maakten dit alles nog beangstigender. Toen we vanmorgen gingen kijken, waren we erg opgelucht dat alles er nog hing.

Vandaag moesten we onze witte was nog doen. Toen we die wilden ophangen, was het enorm hard aan het waaien. We hadden schrik dat onze zakdoek zou gaan vliegen voordat hij aan de draad hing. We kregen de tip om er voldoende wasspelden op te zetten, waardoor elke zakdoek uiteindelijk drie wasspelden kreeg. Toen we alles flink hadden opgehangen zonder iets te laten vliegen, begon het toch wel te regenen zeker!? Verbaasd We wilden onze was snel terug binnen halen, maar volgens onze familie hier was de regen goed en proper en ze weerhielden ons hiervan. We hoopten toen nog dat het een korte bui zou zijn. Inmiddels zijn we al 6 uur later en de regenbui is omgeslagen in een blijvende stortbui met gierende wind. Een uur geleden zijn we nog eens gaan kijken. De was was natter dan toen we hem hadden opgehangen, maar hij hing er nog steeds, weliswaar helemaal door elkaar gewaaid. Onze enige hoop is dat het snel stopt met regenen, zodat onze was het overleeft en kan drogen. 
 

Fun Day

We zijn weer enkele dagen later en waren deze morgen erg blij om ons schooltje terug te zien. Het was vandaag 'Fun Day', een feestje voor de kleuters om het semester af te sluiten. Wij waren uitgenodigd en kregen op het laatste moment (vlak voor het begin van het feest) de vraag of we ook iets wilden doen met de kleuters. We besloten om de Engelse versie van het liedje 'Hoofd, schouders, knie en teen' aan te leren. We hadden echter niet verwacht dat dit voor een groep van meer dan 50 kinderen zou zijn, waarvan de meerderheid niet voldoende Engels beheerst. Bovendien stond er een camera op ons gericht en keken alle leerkrachten toe. Op het moment dat we werden afgeroepen, kwamen de zenuwen opsteken. Met de hulp van een meisje dat het liedje al kende en de aanmoediging van een leuke leerkracht, werd het toch een geslaagde act. Ook al is het vakantie, dinsdag zullen we terug op de school aanwezig zijn om te beginnen met onze Arabische lessen.

Onze eerste schooldag

Vandaag was onze eerste dag op ‘El Fayrouz Modern School’ te Port Said. We werden opgehaald door de schoolbus en reden samen met de kleuters naar de school. Hier werden we ontvangen door de directeur en zijn onderwijzend personeel. We kregen een uitgebreide rondleiding. Het is een modern en nieuw gebouw dat opvalt in de verkommerde omgeving. De openheid van de mensen viel erg op, iedereen heette ons welkom. Er zijn enkele internationale leerkrachten, maar alle leerkrachten spreken goed Engels. Erg opvallend was ook het Engels taalniveau bij de kinderen. 

Per graad zijn er twee klasgroepen waarvan de kleinste groep alle lessen (behalve de Arabische les) in het Engels volgt. Dit zijn ook de groepen waaraan wij les zullen geven. Het merendeel volgt echter alle lessen in het Arabisch en krijgt dus Engels als eerste vreemde taal.

De kinderen van de lagere school hebben vanaf 8u tot 11u lessen, die verdeeld worden in blokken van 45 minuten. Na een half uur middagpauze, waarin de kinderen al spelende hun lunch opeten, hebben ze terug les van 11u30 tot 13u. Om 13u zijn de kinderen lesvrij om te bidden. Een half uur later begint de volgende les en deze duurt tot 15u. Hierna is er normaal gezien nog een uur huiswerktijd voorzien. 

Het is echt een gezellig schooltje waar we ons op ons gemak voelen. We kijken er al naar uit om hier binnenkort les te geven. (In het tweede trimester komen ook onze namen op de lessenroosters te staan, want we mogen een nieuw vak geven: Science! Spannend!Knipoog
  




In Azië

Nooit gedacht dat we tijdens ons verblijf in Egypte naar Azië zouden gaan. Vanmiddag zijn we naar Port Fouad, een 'deelgemeente' van Port Said, geweest. Hiervoor moesten we het Suez-kanaal oversteken. De veerboot bracht ons op 5 minuten met auto en al naar de overkant. Onze chauffeur wist te vertellen dat we ons op Aziatisch land bevonden. Op minder dan twee uur tijd hebben we het hele stadje door kunnen rijden. Ondertussen kregen we de kans om enkele mooie foto's te nemen van o.a. moskeeën, het havengebied van de Suez, de zoutwinning en de stad. Dit werd natuurlijk gecombineerd met een familiebezoekje waar we heerlijke thee aangeboden kregen. Tegen het einde van de uitstap waren we eindelijk gewend aan het niet dragen van een veiligheidsgordel. Ook leren we al rijdende stilaan om onze giluitspattingen te bedwingen wanneer een voetganger, fietser of auto uit het niets voor ons opduikt. Alleen het op de grond gooien van afval blijft voor ons moeilijk. We konden het niet over ons hart krijgen onze drankkartons, net zoals onze medepassagiers, uit het raam te gooien, maar namen het liever in een plastieken zakje mee naar huis. We brachten typische geroosterde vis mee en aangezien de rijst en salade al gereed waren, konden we samen met de familie gezellig aan tafel schuiven.

 

 

Op verkenning in Port Said

Woensdag 10 januari wilden we de stad toch wel eens verkennen. Bovendien hadden we nood aan beweging, frisse lucht en alleen zijn (met zijn tweeën). We liepen de deur uit, draaiden naar rechts en wandelden onze straat, 23rd July Street, uit. We namen de tijd om alles onderweg rustig in ons op te nemen. Na een uurtje bereikten we het Suez-kanaal. Hier hadden we een mooi zicht op Port Fuad, waar we binnenkort zeker nog een bezoekje aan zullen brengen. Op onze terugtocht liepen we op de Corniche (dijk) langs de Middellandse Zee, totdat we besloten dat het tijd was om te eten. Een lokale Pizza Hut stilde onze hongerige magen. Het was hier best gezellig en goedkoop. Kuisende mannen op de stoep zorgden voor leuke maaltijdanimatie. Jammer dat hun werk waarschijnlijk tevergeefs was: de wind verplaatste namelijk al het op de grond gegooide vuil. Helemaal uitgewaaid konden we er weer ten volle voor gaan en met een voldaan gevoel kwamen we thuis.

Hieronder vind je enkele kiekjes van tijdens onze wandeling.




Onze eerste dag

Dinsdag rond half 12 zijn we geland in Caïro. Hier bleek het bemachtigen van een visum voor heel wat moeilijkheden te zorgen. We werden van de ene naar de andere plaats gestuurd zonder enig resultaat. Na veel gespeur vonden we de man met de nietjesmachine om onze pasfoto's aan onze visa te bevestigen. Omdat ze ons al beu gezien waren, mochten we door zonder aan te schuiven. Buiten werden we opgewacht door Whalid, iemand van onze familie hier, die ons na een 3 uur durende rit veilig op ons appartement bracht.  

We werden goed opgevangen en na een korte verkenning in onze tijdelijke woonst, wilden we een beetje bekomen. We werden echter overrompeld met een heuse feestmaaltijd voor heeeel grote eters. Nadat ze ons geleerd hadden hoe we de geroosterde vis moesten kuisen, verorberden we onze eerste maaltijd.

We wilden in een supermarkt enkele basismiddelen kopen, maar ook dit bleek een hele uitdaging. We kwamen terecht in een mini-merk-supermarkt, waar onze boodschappen erg duur uitvielen. We moeten dus nog kennismaken met de plaatselijke winkels, prijzen en gewoonten. Enkele papieren zakdoekjes kwamen in het begin goed van pas, aangezien toiletpapier hier niet algemeen ingeburgerd is.

Om te communiceren, zijn we aangewezen op gebaren en mimiek. Zo was het verkrijgen van lakens en geschikte kussens een hele opgave. Na een hectische dag lagen we rond middernacht in ons bed, we zouden later nog ontdekken dat dit een redelijk vroeg uur is.  Een nachtje rust deed ons echt wel deugd.

Hieronder zie je de volgende foto's: Elena in de gang beneden, Anne-Sofie op de kamer en ons beiden. :-)

 


 
 

Lena en Soofie???

Vanwaar deze plotse naamveranderingen?

De mensen hier kunnen onze namen blijkbaar niet zo goed uitspreken. Na een beetje oefening spreken ze ons aan met Lena en Soofie, maar ook dit blijft moeilijk. Zolang ze weten wie we zijn en wij begrijpen wanneer ze het tegen/over ons hebben, zijn we al tevreden.

Plaatselijk weerbericht

Voor diegenen die het nog niet weten: het is hier oooook winter! Dit betekent dat het in Egypte oooook koud kan zijn!

Momenteel is het avond en dus zeer winderig en vrij koud. Dit voelen we ook binnen, aangezien er geen verwarming is en de ramen erg dun zijn. Overdag schijnt het zonnetje en kunnen we met een dunne jas rondlopen. 's Avonds hebben we onze winterjas wel nodig. In vergelijking met België valt het weer hier goed mee, maar het is niet wat veel mensen zich erbij voorstellen.